من همیشه کتابهایی که از یه نویسنده معروف میشه را دوست ندارم عوضش کتابهای دیگه ش را خوشم میاد. الان » من گنجشک نیستم« از مصطفی مستور میخونم و خیلی بیشتر از » روی ماه خداوند را ببوس« دوستش دارم. داستانش در مورد آدمای یه آسایشگاه روانیه که به قول یکی از همین آدما معلوم نیست چرا آوردنشون اینجا! هیچ کدوم مشکل حادی ندارند و به تعبیر رییس اونجا هر کدوم تو یه چاه گیر کردن یکی تو چاه مرگ ، یکی تو چاه سوال و … دانیال خودشو درگیر یه عالمه سوال بی جواب کرده که چندان غریب هم نیست من خودم خیلی وقتها اینجورم! و خیلی آدم حساس و دوست داشتنیه! یکی از متن هایی که روی میزش نوشته: وقتی نمیتونی قواعد بازی را تغییر بدی، پس خفه شو و بازی کن!
————————–
وقتی به 3 سال گذشته نگاه میکنم با اینکه خیلی اتفاقات ناخوشایند افتاد ولی خیلی چیزها هم یاد گرفتم:
- وقتی یه سیب را می اندازی بالا هزار تا چرخ میخوره تا برسه زمین، پیشاپیش نباید قضاوت کرد یا ترسید از چیزی.
- هیچ وقت نباید اصرار بیجا کرد و به زور چیزی را خواست وگرنه عواقبشم باید بخوای.
- خیلی وقتها نمیشه قواعد بازی را تغییر داد، یاد میگیری همونجوری بازی کنی بدون اینکه حرص بخوری.
و
ناراحت نباش اگه آدما موقع نیاز یادت می افتند. خوشحال باش که مثل شمعی هستی که دنیای تاریکشون را روشن میکنی!
یکی همین استاد استراتژی که برام یه بت شده، من هیچ وقت آدم ایده آلی تو ذهنم نبوده که بخوام تبدیل به اون فرد بشم ولی این واقعا ایده آلیه که آرزو دارم یه روز مثه اون باشم، ازاون آدمای خاصی که کم پیدا میشن، از طرفی هم اینقدر باهام مهربونه و حمایتم می کنه که فکر می کنم اگه همیشه داشته باشمش هیچ غمی دیگه ندارم ، ولی خب اینم دست من نیست.
